6 maanden, 4 dagen en 2 tanden later

Lieve pitou,

Jij krijgt tanden en dat zullen we geweten hebben. De dag dat je zes maanden werd, meldde de eerste tand zich aan. Net toen ik klaar stond om naar tante Sarah te vertrekken, liet de pijn die daarmee te maken heeft, zich ook voor het eerst horen. Een gekrijs van jewelste, zoiets had ik van jou nog niet vaak gehoord. Gelukkig konden we je snel troosten en viel je tevreden in slaap.

Donderdagmorgen stonden we voor een tweede keer met onze handen in het haar. Door je hoestje kon je moeilijk je melk binnenhouden. Natuurlijk net toen ik klaar stond om naar school te vertrekken. Gelukkig had ik nog even de tijd om je samen met je papa te verversen (van boven tot onder) en kon ik dan met een gerust hart vertrekken richting school. Jij vertrok ook, maar dan richting kinderarts, om toch even naar je longen te laten luisteren. Niets ergs, maar voor de zekerheid toch een siroopje (fel roze en heel plakkerig).

Vrijdag was het mijn beurt om bij de dokter te gaan, ik kreeg een spuitje tegen de Mexicaanse griep. ’s Avonds voelde ik dit duidelijk in mijn arm en ook ’s nachts voelde ik mij niet op en top. Ook bij jou was het niet zoals het hoorde en jij hield je papa toch wel even uit zijn bed… Gelukkig deed hij dat met plezier want op mij kan hij op dat moment niet rekenen.

De zaterdag begon rustig en plezant, wij genoten van jouw  glimlach en luide gebrabbel.
Toen we jou ’s avonds in je bed legden, was dat, om heel eerlijk te zijn, toch met een klein hartje. We hadden je de hele dag al horen hoesten en dat klonk toch niet zo goed.
Onze vrees werd waar en iets over 2 was het de eerste keer prijs: papa uit bed voor een hoestje van heb ik jou daar. Jij wist niet waar je het had en wij heel even ook niet. Daarna werd het mijn beurt om je te trootsen. 1 uur en 7 minuten later was me dat gelukt. Elke keer toen ik dacht dat je in slaap zou vallen, gingen je mooie blauwe ogen terug open. Waarschijnlijk om te kijken of ik er nog wel was, of gewoon omdat je liever nog niet wou slapen. In ieder geval, ik was blij dat ik toch ook even terug onder de wol kon kruipen.
Deze middag hadden we nonna caffè en je nonno en nonna op bezoek en, laat ons eerlijk zijn, het was niet de beste dag uit ons bestaan. Jij had pijn aan je tanden (dat is te begrijpen), je had last van je hoestje (daar kunnen we inkomen) en je was bovendien ook moe (maar wou toch niet slapen). Gelukkig vonden zij dat helemaal niet erg en kan jij af en toe toch nog eens lachen.

Laat ons afspreken: morgen een nieuwe dag, dan beginnen we opnieuw. Ik gok op een stralende glimlach morgenvroeg!
Dikke zoen lieve pitou enne ‘t zijn schone je twee tanden!
je mama -x-

Trouwens, sedert 11 november ben jij zes maanden bij ons. De tijd  vliegt é!