Dolce far niente

Dag lieve pitou,

‘t is vakantie en dan doen we lekker niks… ‘t is te zeggen, we gaan niet werken in Latem, we blijven gewoon thuis om te werken. Maandag was meteen zo’n werkdagje, jij ging gezwind richting Oekene voor maandag-nonno-dag (en uitzonderlijk was het ook nonna-dag) en ik ging hier boven aan het werk. Toen ik rond 4 uur belde om te informeren wanneer je richting Zulte zou komen, had jij (of hadden zij) daar nog geen zin in. Er was bezoek en je genoot van de aandacht, gelijk heb je. Rond 6 uur werd je dan, vrolijk als altijd, afgeleverd… Dat je een leuke dag had gehad dat hebben we mogen merken… je viel als een blok in slaap (zo hoort het dan ook é). Dinsdag was een la mama-dag, je bleef de hele dag bij mij thuis. We gingen nergens naartoe, gewoon, jij en ik gezellig thuis. Je deed je best om flink te spelen, goed te eten en flink te slapen op de momenten dat het nodig was. Op die manier kan ik ook nog eens wat anders doen. Ik werkte verder aan het fotoboek dat ik voor jou aan het maken ben. Een boek met ‘echte’ foto’s, lekker ouderwets. Je krijgt er dan natuurlijk ook nog eentje van op de computer maar het leek me een leuk idee om zo’n oud ook te maken. Daar kruipt natuurlijk wel wat tijd in. We hebben ontzettend veel mooie en leuke foto’s van jou en dan moet ik daaruit beginnen kiezen, geen makkelijke opdracht hoor!

Woensdag gingen we op bezoek in de crèche, je bleef daar een half dagje en wat was je blij om weer bij de kindjes te zijn. ‘t Is toch leuk om te zien dat je graag tussen andere kinderen bent… In de namiddag gingen we naar Kachtem… want daar woont tante Lutje en zij zorgt op woensdag voor Esmee… We gingen daar al eens op bezoek maar ik weet niet of jij daar nog zoveel van weet. Gisteren was het dus weer van datte en ‘t was een plezier om jullie samen te zien ’spelen’. Esmee moest in het begin nog wat wennen aan de ‘echte’ baby die met haar baby wou spelen, maar na verloop van tijd werden jullie toch al wat meer vriendinnen. Kijk maar!

Elisah, baby één, baby twee, Esmee

We beloofden om binnenkort nog eens terug te gaan, doen we zeker é!
Vandaag, donderdag, was opnieuw een la mama-dagje. Een gewone dag met spelen, slapen, eten, spelen, slapen, eten… naar de winkel én POST. De postbode (die heel erg laat was vandaag) bracht voor een keer geen rekeningen of andere te betalen brieven MAAR post regelrecht uit Zwitserland. Een hele mooie kaart met daarop een foto van …. LEA. Aan de binnenkant zit er een zotte Mia-foto, zoals we haar kennen. ‘t Was de allereerste keer dat we Lea “live” zagen en ik kan je verzekeren, ze is minsten even mooi als haar zus. Toen jij de foto zag begon je er heel lief naar de zwaaien… je wou direct vriendjes worden met Lea. Toen ik je Mia liet zien, begon je direct te lachen… ‘t is zo leuk om te zien dat jij onze Zwitserse vriendinnen even graag ziet als wij. Op het kaartje staat dat ze het heel erg jammer vinden dat de sneeuw ons tegenhield om naar Zwitserland te gaan én dat ze ons verwachten in de lente. Wees daar maar zeker van é… ik ben al aan het aftellen…

Morgen, vrijdag, ga je nog een voormiddagje naar Liesbet zodat ik een beetje in mijn klas kan werken. Wat extra prikborden voorzien, de banken eens afschuren, allemaal werkjes waarbij ik je (nu nog) niet echt kan gebruiken. Maar ik beloof je dat we dan in de namiddag iets leuks doen. Misschien kunnen we wel op bezoek bij Bavo, de zoon van Juf Eline? Of gaan we nog eens wandelen, zoals zondag aan de zee? We zien wel, maar ik kan je nu al verzekeren, ‘t zal leuk zijn.
Ondertussen is het ook een traditie geworden om veel foto’s te maken, daarom nog een paar skwontjes…