Elk ip z’n toer…

Dag mama en papa van me,
‘t is nu eens mijn beurt om hier wat neer te pennen. Elk ip z’n toer is niet tevele é.

De nacht van vrijdag op zaterdag kon ik niet zo goed slapen. Zenuwen weet je wel, want gisteren stond er iets belangrijks op de agenda. Zes jaar geleden leerden jullie elkaar kennen, werden jullie een koppel. Een belangrijke dag in jullie én mijn bestaan.

De hele nacht was ik bang om mij te overslapen. Daarom had ik mijn biologische, inwendige klok zo geprogrammeerd dat ik minstens elk uur één keer wakker werd om de tijd te controleren. Een hele opdracht hoor.
Toen het eindelijk rond 7 uur was wilden jullie ook opstaan. Tegen alle verwachtingen in was papa de eerste om uit bed te springen. Mama en ik  bleven nog even liggen. Gezellig kletsen, meisjes onder elkaar, je kent dat wel.
Ik werd in mijn mooiste kleed gestoken (speciaal gekocht!) en de auto werd geladen. Toen ik zag wat we allemaal moesten meenmen wist ik… we zullen vandaag niet veel thuis zijn.

Eenmaal in de auto reden we richting Olsene. Daar stond mijn meter ons al op te wachten. Ook nonkel Herman en nonno en nonna kwamen tegelijk met ons aan. We haastten ons richting gemeentehuis. Even dachten we dat we de eerste waren, maar dat hadden we mis. Boven stonden oma en opa en tante Herlinde en Thijs ons op te wachten. In de gang moesten we stil zijn, voor mij geen probleem want ik was wel nog een beetje moe. Mijn meter daarintegen… die had precies veel te vertellen ;-).
We moesten nog wachten want nonkel Peter was er nog niet én we hadden die echt nodig.
Muzikanten é… tja.
Nonkel Peter kwam nu wel niet om muziek te spelen. Hij had een andere belangrijke taak.

Na een poosje mochten wij binnengaan. Raad eens waar wij binnengingen? Een grote zaal van het gemeentehuis. Jullie mama en papa, moesten elk op een stoel gaan zitten. Nonkel Peter moest naast jou papa en nonkel Herman naast mama. De andere mochten op de tweede rij plaatsnemen. Ik zat helemaal vooraan. Vlak voor jullie neus zodat ik alles goed in de gaten kon houden. In mijn handen had ik een doosje, een doosje met daarin twee ringen. Jaja, ‘t was van dat, binnen een paar minuten zouden jullie trouwen. Weet je dat ik heel erg fier ben op jullie? Nu is voor echt é. Mooie ringen trouwens! :-)

Na de plechtigheid gingen we nog allemaal samen op de foto voor de krant en toen haastten we ons richting Izegem waar we onze voetjes onder tafel mochten steken in De Smaak. Ik zag aan alle gezichten (en ik hield ze vanop mijn stoel goed in de gaten) dat het bij iedereen smaakte! Gelukkig maar.
Wat er aan tafel allemaal werd verteld, dat weet ik niet meer. Het enige wat ik mij herinner is dat er veel gelachen werd. Wat ik mij ook nog goed herinner is dat ik heel moe was…
Vandaag deden we het rustig en daar was ik blij om!
Nu sprint ik snel terug naar mijn park, een beetje spelen (moet ook gebeuren é)
Lieve mama en papa, dikke zoen
je kapoen, missie de pissie, pitou, Elisah -xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx-

bewijsstukken

De trouwers

kersvers getrouwde mama en Elisah

joepie, getrouwd!