Nonno Buggy

Lieve pitou,

Vandaag was het een beetje een rare dag. Het is namelijk precies een jaar geleden dat mijn opa, jouw nonno buggy, gestorven is. Begin juli vorig jaar, toen jij nog een mini-pissie was, is hij gevallen en slecht op zijn hoofd terechtgekomen en hij is toen niet meer wakker geworden. Ik moet zeggen dat het me toch wel iets doet. Jouw nonno Buggy is mijn peter, zoals peter Jeroen jouw peter is. Toch wel iets speciaals dus. En nu is hij er al een jaar niet meer. Hij was zo trots op jou. Hij kon wel uren naar je foto op de kast kijken en elke keer opnieuw tot het besluit komen dat je een ferm madam bent (hij zag dat toen al). Soms vraag ik met af wat hij nu van jou zou vinden. Je blijft uiteraard een ferm madam, een heel ferm madam zelfs. Eéntje die af en toe al eens op haar voetjes staat, ééntje die al helemaal alleen een dvd van Hopla kan doen starten, ééntje die al heel goed uit de voeten kan met haar auto maar vooral een hele lieve missie de pissie.
Het was alsof je het onbewust toch wist dat vandaag niet zomaar een woensdag was, deze morgen begon het al. Toen ik je uit je bedje haalde na een kort dutje, nam je me heel dicht vast en gaf je me een dikke zoen. Deze middag, toen we samen in de zetel een boterham met choco aten, kwam je, zomaar uit het niets, heel dicht tegen mij aan zitten en bleef je daar zo even zitten. Ik moet zeggen, het doet deugd zo’n lieve dochter te hebben!
Een hele dikke knuffel voor jou lieve missie!
je mama -x-