Weekend

Ziezo, de eerste werkweek als “voader” zit erop. Of ik het weer gewoon kon worden? Dat zal wel zijn, ik begon het zelfs al te missen. Nonkel Koen zorgde af en toe voor een cliché-opmerking van formaat zodat ik vol nostalgie kon terugdenken aan de week in de materniteit.

Ik ben wel blij dat we thuis zijn en alles stilaan op zijn plooi aan het raken is. Alleen, toch een puntje van kritiek dierbare kleine meid: als je in de auto zit, gelieve je dan een beetje te concentreren op de omgeving in plaats van een serenade te brengen aan je lieve mama. Ik weet wel dat het de geste is die telt, maar je articulatie is nog niet echt dat.

O ja, en in verband met gisterenavond toen je bij mij in de zetel lag: Prrrrrrt prrrrrt, Protput!

We gaan nu slapen, kom je ook?